| تبليغات | X |
|
|
|
|
1 گذرنامه ام را بگير پرنده ام بر ايفل 2 كوچك تر از اين كجا مي توانم باشم در قلب تو؟ 3 سايه ام را آتش بزن وقتي نيستم ديگر 4 ترس ام از تو بود. كنار مرگ ات هم راحت نيستم پیش از آنکه به ساعت مچی ام نگاه کنم اتفاق افتاد آب از آب تکان نخورد جهان به شکل متعارف اش شد و تو خیال ات راحت! که حرف گنده ایی نخواهم زد. کلمات از گفتن گاهی صرف نظر می کنند مثل من که یهو می آیم در ذهن ات گوشی را بر می داری اما به پالس های بیهوده فکر میکنی و باز صرف نظر می کنی. بالاخره عصر قشنگی بود برای تو شاید نه دقیقا اما اتفاق افتاد همانطور که قبلا بود همان شکل که خواب اش را دیده بودم بالا بلند از کنارم گذشت چیزی نمانده بود برف بیاید و شکل سبزاش را به چهل و یک سالگی ام برساند. اتفاق ساعت مچی است که دقیقا می ایستد روی تکرار و هی در گوش ات مثل کلاغ قار قار می کند.
+
تاريخ یکشنبه سوم اردیبهشت 1391ساعت 18:20 نويسنده عزت بهمنی
به داریوش محمد شاهی بخاطر دریای محبتش
با این نرده ها بر پنجره دستم کوتاه شده از زندگی. دلم تنگ شده برای سگ بودنم برای استخوان و سنگ هایی که خوردم در شبهای سرد زمستان.
بیرون هوا سرد است خیابان یخ بسته. لعنت به خیابان لعنت به آسفالت لعنت به کوچه های تنگ شهری برایم قهوه بریز گــــــرم تو برایم قهوه بریز تلــــــــخ.
پشت این نرده ها آروزهایم زار می زنند شادی ام مدام رقت انگیز است نه آفتاب و نه کوچه و نه سنگ و گربه. گربه ی سنگی روبرویم زل می زند بی ترس من چشمهای تو را گوش می جنبانم چشمهای بی خبرت که الان حتما درازای کوچه را انتظار می کشد.
جنازه ایی که می برند از کوچه ی پشتی من هستم.مـــــن قول دادم بمیریم با هم وفادار مثل یک سگ اصیل مثل کنار هم که هر شب بودیم برای رقصیدن ماه در بیقراری آب.
بی خاصیت شده ام.بی خاصیت درست مثل یک سگ شهری ملوس فارغ از زندگی سگی. دختری که خوابهای من را دزدید
از شب بی بهانه گذشت. سکوت باور تازه اش بود تا لبهای من ببوسد سینه ی باستانی اش را به «آهو» که حسرت دویدن ندارد
1 میراث کولی در رگهای ساده ام هستی حضور چاقویی که در پشتم زنگ زده. دیوانه می خواهمت دیوانه تر از تیشه ای که بر کوه افتاد امشب. 2 هیچ نمایی از قطب من را ستاره ایی رقم نزد. آفتاب آمد راه روشن بود خفاشی که در من بیدار هست آرام نمی گرفت. 3 این صفحه گرام که برای تو می گذارم رقص برقص زیبا! این لباس پاره به اندامت بهتر می آید مثل باد که لخت آمد و من را بی تو برد.
بی تو شهــر بیمار است لیدی گاگا وقتی جیغ نمی کشی عریان و دستت بر آلتت نیست با تیک های مدام بر کمــــر. دریا خفه شده دریای بی انگار جهانِ متورم با حجم بمب اسلحه های داغ اسلحه های چکاننده بر مغز. آنسوی تر می زند پشت گردنم درد اعتراف درد چاقو در پشت درد گردن ات به سقف بی ستاره. کودکم گریه میکند کودکم در افریقا علیا ماجده در مصر دخترم در فلسطین. رنگ لگد میزند رنگ رنگ از سیاهی حامــــله است رنگ از شادی بیوه است رنگ حامله است از رنگ.
پشت گردنم داغ می شود درد اعتراف دست بر آلتت بگذار لیدی گاگا جهان به تخم چپ ات نیست جهانِ آبستن زمین پیــــر. آب از سرت که بگذرد زیباتری معلق تا اطرافت از مواظبت در یک نقطه مشخص دعا کنی این دم آخر
زندگی کردن من مردنِ تدریـــــــــــجی بود آن چه جان کند تن ام عمر حساب اش کردم
این چنین بود که سر زده آمدی از ته دریا از تِل چیتی ناخـــدا گفت:نترسید لیمر است من اما دستهایم را از دو گوش ام پُر کردم یادم باشد فراموش نکنم آن عصر را آن مینار و بوی سنگ سر کـــه از رفتن ات می آمـــد پسران و گنجشکان مناسب ما نبودند هـــوا رنگین کمان بود وقتی هی من لطمه می خوردم و کسی که مثل بختک نبود از روبرو پشت سر با قفا میزد و پسران و گنجشکان از خنده به آسمان می پریدند.
تا چهل سال شور دریا باشی اوووووووووووو چه بوی بدی داری تن لش! چه کـــوسه ها که نخندیدند حالا هی بکش لامصب پا در هـــوا تا آب از سرت بگذرد از شانسِ بد، دریا هی پُــــر و خالی می شود.
این حق تو نیست
از روز آخر هفته بیایی یهو خورشید را از خانه ام برداری ودر دورِ خلیج غرق کنی.
همین پنج شنبه بود کـــه فنجان را از پستان هایت پر کردم درست یادم هست همین پنج شنبه بود که از تخت موهایت آویزان شدند وشدت قطار کـــه اطلس را می گذشت در تن ام بالا می آمد.
شیطان در حاشیه ات می رقصد شیطان وقتی نگاه می سوزانی. تا یادم می افتد کی هستی خودت را بیرون همین خیابان لخت می کنی و من جسدم را آنقدر متورم خاک می کنم که دیگر هیچ زمینی از ارتفاع پیدا نیست. حاشا نمی کنم که من از برودت این سنگ یخ شده ام و دستها یم از شاخه های تیز درخت/می چکد.
من رها شده ام رها.
هنوز بد طـــور تیک تاک ساعت توی سرم بود کـــه باران ایستاد تا تلخی قهوه را بریزم روی بوته ها. و اواز پنجره همه چیز را دیده بود بهتر از تو کـــه روی چنارها سوختن ام را گـــریه نمی کردی.
من باور نمی کنم همسایه ام بی وقت بیاید هر روز وقرن های گذشته ام را بنویسد پشت خواب راستی قرن های گذشته ما بوی زن نمی دهد بوی لحظه ای کـــه من از پنجره دست در موهایم می کنم و پشت عکس تو با حروف تکرار چیزی می خواهم بنویسم رمـــزی که از رد پای شتر سنگ تر است.
هنوز مثل ساعت می پیچد در سرم هنوز مثل شب تا صبح در بوته های زیر پنجره هنوز نشسته ایی آنجا و به روزهای من می خندی. مـــن سنگ نیستم این را همسایه ام هر روز می نویسد روی کاغذهایی که از من نیست و زن همه چیز را دیده بود حتا تابوتم کـــه لخت از کنار تو رد می شد و چیزی که جا مانده بود همین تلخی بود کـــه روی بوته ها سیاه می زد. خلاصه ات از پیراهن می پرد بیرون/گِرد هـــوا از تنفس ات می پرسد «ما بزرگ زادگانِ بیابان بودیم خار از نیزه ها می گذشت دختران از کفش های مفرغی/شرم بودند دیوانه از هـــر سؤال ات می پرم به دهان/باد هر کجا می پرسی ام تف می کند ابلیس/خاک را». پارو بزن پارو ای مطرود ابدی ای زنجیرهایت مدام سنگ بسته به شکم چراغ ات خاموش خانه ات نابود خانه ات...
از هر طـــرف شلیک گلوله ات ماتیک ما روی هر پوکه شکل گریه نیست وارونه می ماسد. وحشی به دامن ام هجوم می بری شیطان به رنگ ملال اندوه بی امان را به گناهی که نکرده ام می پاشد بر درختانِ عصر.
باید صریح باشم رنگ جوانی تو هوسران و تباه شکل انکار کــه تابیده شد در چشمهایم به خـــون.
فرزاد کمانگر زنده است از آخرین نامه به جا مانده از فرزاد کمانگر
اما امروز که قرار است زندگی را از من بگیرند با عشق به همنوعانم تصمیم گرفته ام اعضای بدنم را به بیمارانی که مرگ من میتواند به آنها زندگی ببخشد هدیه کنم و قلبم را با همه عشق و مهری که در آن است به کودکی هدیه نمایم. به یارا عبدالوند...
به عبارت دیگر قرار بود همه چیز سر جای خودش باشد نه تو باشی و نه تختخوابی که نیمه شب چشم باز کند به کسی کـــــــــــه ناگهان شیلی فرو ریخت آلنده از درخت افتاد پدر سبیل را جارو کرد و قطارهای فشنگ از آه فاسد شدند.
یارا جهان از تالیف خوب خوابیده/ در وقت رقت آدرس را بد آمدی رفیق شبها به ستاره مربوط نیست و چرچیل از رَحمِ برلین گذشته به اندیشه توپلنگ/صورتی است من از شیراز اما شیر میجویمت پسر.
به جنازه ام نگاه کن آتش بزن چراغ را و به بفکرهایی که برایت دارم.
همه چی از پایان شروع می شود عقربه های ساعت تاااااااااا شیر گاز. همه چیز را حراج کردیم تکه های تن مان تاااااااااااااااااااا محتویات شناسنامه ی ممهور به ازدواج و کوپن و اولاد ما بزرگ شدیم آنقدر که اسلحه هامان را از فشنگ پر کنیم وآواز برادرهایمان را از ادبارهای در مسیر ابرو بکشیم ...
روزمان خراب نشود بگذریم بابا
همه چیز به تاخیر افتاده/همه چیز از عقربه های ساعت تا سوراخ های پنجره.
دختر عینک ات را بردار به من نگاه کن ایراد تلخی دارد این شراب از حالا به هرچی که فکر میکنی می افتد از پایین بهار از آغاز تو نمی آید مطمئنا شبیه موش به سوراخ من بیا از پنیر من نخور اما شنل ات را به در بیاویز ما لخت به شمال میرویم لخت لخت لخت مثل ماهی مثل ماه به عربده ی شب.
به حسین علیزاده عزیزواندوه تنهای اش به من پس بده اتفاق فردا را. سریع از سنگ که می میرد این صندلی می افتد از خواب.
جسدم را بی مقدمه بسوزان پسر جسدم با نامه هایی که ایمیل نکردم. برای سامان سپنتای عزیزم که نگران است همیشه
ازلاک پشت ام نمی پَرم پایین تا خون دریاها را نریزم خون برکه ها و تشت ها من به جنگ گلادیاتورها می روم امروز می ترسم در سپیدی خون لیموها نامم را ننویسند بر کتف شتر از غضروفِ گوش ات نگذرم و تو بمیری روی ساعت ام کــــــه اختیاری ندارم از کوک اش. هیچ از من مپرس الان هیچ از نامم از اسب و تفنگ ام که پنهان کــرده ام و آن اتفاق مجهول که از بَــــرش کردی و از نام ها که از تو کنده ام بر بلوط.
شکار من از اشکف کوه ها پیدا نیست از جزر و ماهی ها باید بریزم خون.
انگیزه اول کـــه آتش میزنم به درخت و عکس ام عبورِ زیرِ سایه ات از بی جسم و تن به گور آمد و بی حوادث به گور آمــــــــــــد.
انگیزه دوم کـــه آتش می گشایم به هر چــه شتاب قدیمی ات بود کـــه می رفتی به فاصله ها از هم. شهر بوی نارنج نمی داد ما دو موش مهربان بودیم کنار نرده های بی حساب شعر از تنفس اسبان بخار می شد و رودخانه ها از ما می گذشت ما زیر روزنامه های باطل از هم بیشتر می شدیم جهان کوچک مـــا از پا در می آمـــد و در مراتب مختلف فکر صبح از تلفن می ترساندمان کسی نبود پلمپ این تابوت باستانی را بشکند و اینجاست کـــه از ارتفاعاتِ به نفع از هم آتش می کشیم بـــه البته اگر پرواز از پری بگذرد. به: سایه سیرجانی
شیشه ها را بکش بالا تا بوی مناسب ترت را عادت کنم به نقطه هر معلوم تا فعلن ام را بنویسی و بعضی جاهایم را خط بزنی از دور برای همه آنهایی کـــه روی اسکله ایستاده اند و مچ هایشان را بـــه آرنج دریا سپرده اند بنویس از حالا از دور که میبینمشان واز اینکه گیر افتاده ام/از تو. برای هیچ کس انگار مهم نیست از قرار معلوم که می بری من را به میدان سنگ و خمپاره، من از تعفن اطراف/بیچاره ام لطفن شیشه ها را بکش بالا. تنفر جدی تر است وقتی می بُـــری چوب ها را برای قاب/نجار و سنگ می تراشی تو مواظب انگشت هات باش، یارو درست مثل تو افتاد توی خمره یهو نیفتی به مستراح که باز بوی تو بهتر از حجم فسیل ها کـــه استعفا کرده اند من را به لعنت و شک. پشت سرم پیدا نیست نه اسکله و نه آدمها و نه بوی ماهی شور و تو تا کی میروی هی/همین طور از معذرت های من بی هـــــوا می زنی لگــــد به تخم چپ ام هم ندارم جرات تا این اتوبان که ما را خلاصه میکند هر دم و تو میله های داغ را... بنویس لطفن چیزی در من را نمی بینم دیگر لطفن بنویس اینها را با امضاء مفتش شش انگشتی.
راههای همه مضطرب اند به قاره ایی که در آن تلخی به دریاچـــه ایی که سینه باستانی ات از آن شیر می شوید. هــــوای تو خیس چیدنِ بنفش است از صدا و استخوانی کـــه می تراشی. شهر تمام شهر شلوغ اتفاق ساده ی توست تا به تاخیر بیفتی در تخیل شوالیه ی مـــرده ات.
زیبا نبود پیراهن ات به رنگ اندلس نباشد بر بند تا جان ندهی طناب های خسته تر از عکس.
هوای تو تابستان را می برد به شباهت به حس مچاله انگور. عجیب خسته ام از تـــن صبح به دنیا می آیم نمی بینمت حتمــــا. دست کشیدن
به روزمرگیِ آلتمان به وقت نیامده گم شدن از این جـــزیره تا پشت در پشت بسته بودنمان از تخمدان هامان افسانه می ریخت به خنـــده تنها از هیـــچِ نامشخص بتاریخیدیم هــــر تازیانه.
بچه ها مربوط نبودند همیشه شبیه تب مطلبی بود از ذهن کـــه می نوشتیم کـــوتاه، خبر داده بودند از سینه ی مادرانمان که شیر میچکد از خــــون ما شیر بودیم جنگل تحملِ این ننگ بود؟ سریع از باکره گی
نقش بر زمین روایت دروغ است دخترانی که کبریت می کشند مراتبِ درداند. هـــر شاعر ساعتِ چندم بغل کله مناره ها استخوان می تراشد
تــرانه های سه گانه بدست نمی آیند آسان
داستان از تلاش پنهانی است کــه موقع زنبور می دود از بلوغ هیچ کس زیر آسمان صورت نمی خراشد چار چوب ها اسکار از مراسمِ خــود داری اند. اما چنین نبود
جنین مرده از چشم ات نپرد بیرون پــرید یونان تکاملِ از منفعت مُهمل از تناقض تو/نشت می کــرد دست هایت را به من دادی قبلا از احیانا/تولــدم گوش نکرد دایــه سراسرِ شب که من از توگفتم نتیجه از لهستان همین است تا صبح که صفحه های گــرام را عوض کنی دم به دم. زخمی کــه می کنم از نمک
همیشه چیزی می گذرد فی الفور با دستی که تکان می خورد با دستی که از سرم بر نمی دارد. هیچ اهمیتی ندارد این حفــره با پلنگ صورتی پُـــر شود یا فاحشه ایی با مکیدن پستانک. از صندوق پست هر روز مهم تنها عکس تو است کـــه خوابیده از خانـــه ایی در خطوط کــه دودش از دودکش یک راست به چشم مــن می رود لاجرم. محدودیتی نیست این جذام وقتی لبِ بی گناهش به آسمان می برم چشم چــه دیدنی دارد این از پشت چای بخاری که نمی نویسمش تا بگویم از نبضی کـه به فاصله نمی زند دیگر.
مورچه ها از کله ام بریده اند امان ناف ام دورِ پای تو چه می کند؟ برای سیروس رادمنش که از ارتفاع بلندتر بود
انگشت اشاره نداری تا خـــانه ام فاصله را نادیده بگیری. جدی نمی گویمت از دور تا حدس را شک بزنی از اینکه ریسک کنی ایستادن و بپاشی تقویم. ایل از کینه به سینه اش بغل میکند ما میان تشبیه کم آورده ایم از تفنگ های برنــــو تنها زنبق است که شلیک می شود احمقانه تر اینکه من نشسته ام بر پیشانی ات گریه کنم.
دست به گیرنده ات نزن همین روزها از خودت پـــُرام می شود تازه.
به اصــرار از مچاله شدن پُرام بگذار این دردِ دلواپس از هـــر قاره ایی که خواست/بوَزَد هـــوش از کله رفته به باور رسیده خِنگ بوهای نیمه راه گـــواهی می دهند از کباب شمشیر غـــلاف را تازه کن«نــادر» دره ها پیدایت می کنند شروع خـــوبی نیست وقتی کلاغ به شانه ات قار بزنــد اسب ات لگــد به سُم و روزِ رفته را از صدای خودت/نشنوی کـــه فراموش می رود.
متأسفم از خلاصه چشمهات این کمدی هـــرچه بخندد مردها به سواری کمتر غارت ات می کنند.
جمعه زن های زیادی بودند کـــه نام من را می دانستند کـــه نام درختان سیب را روی لباس هاشان/ نوشته بودند کـــه پستان هاشان در دست های صورتی و لاغرشان جــار می زدند وآمبولانسی که جیغ مـــن را به کدام روسپی خانه نبرد. بنا به احتیاط کــه نباشد تمامِ جنده های شهر را / دوست دارم وقتی عرق سگــی از رگ های کهنه می جوشد وبشقاب های قبل از شنبه که در شهوت ریکــا می شکنند،شاد. من سطر آخـــر،از کتاب های ممنوعـه ام که از در بـــه کوچــه های بن بست نوشته می شوند خــوابِ زنها از مهربــانی فراموشم می کند. توقع خلوت از سکوت ام می کُشَد این تابستان به هیچ پیراهنی نیازم نیست. سگ ها از جــا پریدند آه کـه کشیدم از جگر کـه آه کشیدم. «بیابان را سراسر مــه گرفته است» ما پاهایمان را از دست میدهیم. این کلام آخــر دریا بود که می رفت. هیچ کس به سراغ ما نیامد به چشم هایمان اعتنایی نکرد بر درخت هایمان دخیل بستند و بر پرنده هامان /طلسم ما طلسم شدیم درست وسط شبی کــه زلزله، بم را از فسیل وخشت/پوشاند. حادثه از ما گذشت حادثه از ما می گذشت دریا مُــرده بود دریا مُــرده بود وزمستانِ کامل از ما می گذشت. از این اطاق4×3 مــادرم رفته پدرم به صورتم تف انداخت زنم چشم هایش را روی تمام نسترن ها بست ودریا آمــد از پنجره از در از سلول های گذشته ی دیوار ومن را در تشویش صبح فرو می بُرد/هــر روز. ما منتظر انگشتانی بودیم که باد را بیاورد دریا را ببرد دریا را بیاورد ودریا مُرد در ساعت چهار از تکه ای برمن. عصــر یکشنبه بهار نیامد تا چراغ زنبوری را به روزهای فروردین گــره بزند ومن زهــر موش ها را جابجا کردم در خودم. بیضه ام از پنجره بیرون است وقتی لاله ی گوش ات آب نبات چوبی سرخی است. بریائسگی ات میزایَم درنخستین ساعات قطار ازمن که چیزی روانی می رقصد تا درختان که آویزان شود از قبرستان ولباسهای زیرت که عینک بزند رُزهای چشم چران. مثل خودَت لاجرم پتوی پلنگی میکَشی گوش تا گوش از زنبق ها چراغِ لاله می کُشی وپیراهنِ تنگ ات را زود از هراس بلوط ها میکَنی حتما. بیا آلت هایمان را دراسید وصابونِ داروگر بفرساییم وکلاهمان را بالاتر تاصدای درهم و قرمز را خیره از دیوار به سراسیمه ی کبریت فحاشی کنیم. از مـــن مایل تر تمام حفره ها و لب ات شاخه های بخاراند. هرمـــزرعه سهم ما تخم بی کلاه بود، در آشپزخانه ادوات قتال. ما زیرِ ختنه هامان جان سپردیم زیرِ جغرافیای نارنگی. ازقاب ها رنگ کالسکه از یادمان رفت بوی پدربزرگ که از صندلیِ چوبی افتاد/ناگهان وپستان های بریده ایی که در دستهای بی چاقو از کنارکاروانسرا سرک کشید. دلم گرفته است درنگاتیوِ گربه ها میان شق کردن و آشفتگیِ حمّام وقتی ظاهر می شوی. ازقرار معلوم درست نیست که از این میل ساده/گــم باشی یا بویت را پیف پاف وشیشه پاک کن از خــانه ببرند با کارد و تبر کــه بیفتم به جانت رنگ از یقه ام می پرد ناخن از پوست می گذرد ودکمه های پیراهن ام در مشتت لــه می شود (تنها از قاب خالی محوی از من می ماند بر تو در دیوار). حـدس من این است که در تو حامله باشم کــارآگاه هر چه می خواهد بگوید از فــردا که ترس گم شدنت داشتم نباید از عشق و کودکی ام می پرسیدی که این قایق بادبانی حوصله اش به سنگهای فینیقی می رسد،لامصب. تا ردیف سردرد از حنجره ام دکمه باز کند چقدر سطل زباله از تو پر شده است ببریدccuپس اکسیژن از از خـــانه ایی که بیرون زدم برگرد من از تکه هایم بیرون نمی شوم. |
آواره زنی با گیس های بریده ام آغوش تو پر از captain black است |DaiLY | نامكاني در اشغال كبوترها_رضا قاسمي واپسين ساعات زندگي لورکا روشن شد مصاحبه با عليرضا روشن به ممهام زل نزن_ داستانی از چارلز بوکوفسکی سعی میکنم به همه چیز بخندم.../گفتگو با رضا قاسمی تا سن 70 سالگی هرگز پشت در اتاق مسئولی نایستادهام/مصاحبه اختصاصی چلچراغ با عباس کیارستمی هنر هیچ بایدی را نمی پذیرد داستان شام آخر_امید بهمنی رمان حمام (ژان_فلیپ توسن) پیام جعفر پناهی به فستیوال جهانی فبلم برلین کتاب عاشقانه های زندان_مارکی دوساد در باب سـکـس مجازی و موضوعات مرتبط / اسلاوی ژیژک جوابیهی سپیده جدیری به گفتههای اخیر سیدعلی صالحی دربارهی جوایز شعر خصوصی ادبیات و سیاست_امین قضایی دختری با دامن کوتاه،بیرون پنجره من،انجیل می خونه ALL Links |ArcHives | اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 دی 1389 آذر 1389 تیر 1389 اردیبهشت 1389 فروردین 1389 اسفند 1388 دی 1388 آبان 1388 شهریور 1388 خرداد 1388 فروردین 1388 بهمن 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 | LinkS | دانلود آواره ی زنی با گیس های بریده ام دانلود آغوش تو پرُ از Captain Black است کانــــــــــــــــون نویسندگان ایران در تبعید امیــد بهمنــــــــــــــــــی ســـــــــــیروس رادمنش مينا صــــــــــــــــــــــفري اکبر سردوزامــــــــــــــی سامان سپنتـــــــــــــــــا مسافــــــــــــــــــــــــــــر میثم مصــــــــــــــــــــباح مصطفی فخــــــــــــرایی مــــــــــــــــــــــــــه شید مهــــــــــــــــــــرداد فلاح هوشنگ ملکــــــــــــــی روشنک ملکــــــــــــــــی حسین علیــــــــــــــزاده پژمــــــان قانــــــــــــــون سامر نبی بخــــــــــــش رضا محـــــــــــــــمد زاده فرشــــــــــــــــــید تربیت آفاق شوهانـــــــــــــــی هرمـــــــــــــــــــز علیپور مصطفا فخــــــــــــــرایی علیرضا بهرامــــــــــــــی هــــــــــــــــردمبیلستان عباس کـــــــــیارستمی حصــــــــــــــــــــــــــــــار سینماژورنالــــــــــــیسم ثریا کــــــــــــــــــــهریزی آزیتا قــــــــــــــــــــهرمان قاســـــــــــــــم اختیاری علیرضـــــــــــــا کبگانـی مایندمــــــــــــــــــــــوتور مجله شعـــــــــــــــــــــر مهــــــــــــــــدی آخرتـی غزل پست مــــــــــــدرن شعــــــــــــــــــر آوانگارد دینـــــــــــــــــــــگ دانگ ابراهیم اسمــــــــاعیلی فاطمه اختصـــــــــــــاری سید مهــــدی موســوی الهام مــــــــــــــــــــیزبان سمانه رضایــــــــــــــــی الهام حـــــــــــــــــــیدری محــــــــــــسن عاصمی الهام قریـــــــــــــــــشی داریوش مــــــــــــــــعمار نیما صــــــــــــــــــــــــفار شهاب مـــــــــــــــقربین لیلا فرجامـــــــــــــــــــی میترا ســــــــــرانی اصل مرتضی ملـــــک محمدی محسن جعــــــــــــــفري لیــــــــــــــــــلا میرباقری جهانگیـــــر دشتی زاده علی عبدالرضایـــــــــــی بهزاد خـــــــــــــــــواخات بهــــــــــــــــــرام بیضایی مزدک پنـــــــــــــــجه ای آیدین آغـــــــــــــــداشلو شاهپـــــــــــور جور کش ناکجـــــــــــــــــــــــــــــــا رادیو گلــــــــــــــــــــــــها محمود نــــــــــــــــــــوري فيـــــــــــــــلم نوشته ها امـــــــــــــــــير سرداري نشريه ادبـــــــي عقربه صـــــــــادق فولاد چنگ فرزانه حيـــــــــــــــدري
Ðe$igNER
| MOZHGAN | |
